desamañar

Galego

• Etimoloxía: de amañar e o prefixo des-.

• Pronuncia: /desamaˈɲaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

desamañar

1. Mudar a orde correcta de algo.
   • Sinónimos: chafallar, desarranxar, desordenar, desorganizar, remexer.
   • Antónimos: amañar, ordenar.
2. Facer perder o seu funcionamento.
   • Sinónimos: avariar, desarranxar, desgobernar.
   • Antónimos: amañar, arranxar, gobernar, reparar.
3. Desaliñar o cabelo.

Verbo pronominal

desamañarse

1. Perder algo a súa orde correcta, así como a súa boa disposición ou o seu bo estado.
   • Sinónimos: avariarse, desaliñarse.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	desamañar
Xerundio	desamañando
Participio	desamañado, desamañada, desamañados, desamañadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	desamaño	desamañas	desamaña	desamañamos	desamañades	desamañan
	Copretérito	desamañaba	desamañabas	desamañaba	desamañabamos	desamañabades	desamañaban
	Pretérito	desamañei	desamañaches	desamañou	desamañamos	desamañastes	desamañaron
	Antepretérito	desamañara	desamañaras	desamañara	desamañaramos	desamañarades	desamañaran
	Futuro	desamañarei	desamañarás	desamañará	desamañaremos	desamañaredes	desamañarán
	Pospretérito	desamañaría	desamañarías	desamañaría	desamañariamos	desamañariades	desamañarían
Modo Subxuntivo	Presente	desamañe	desamañes	desamañe	desamañemos	desamañedes	desamañen
	Pretérito	desamañase	desamañases	desamañase	desamañásemos	desamañásedes	desamañasen
	Futuro	desamañar	desamañares	desamañar	desamañarmos	desamañardes	desamañaren
Modo Imperativo	Afirmativo		desamaña	desamañe1	desamañemos	desamañade	desamañen1
	Negativo		desamañes	desamañe1	desamañemos	desamañedes	desamañen1
Infinitivo conxugado		desamañar	desamañares	desamañar	desamañarmos	desamañardes	desamañaren

1 Vostede(s)