cornetín

Galego

• Etimoloxía: de corneta.

• Pronuncia: /kɔɾneˈtiŋ/ (AFI)

Substantivo masculino

cornetín (sg: cornetín; pl: cornetíns)

1. (Música) Instrumento musical de vento metal, como unha trompeta, de menor tamaño

Traducións

• Alemán: Zink ^(de)
• Castelán: cornetín ^(es)
• Catalán: cornetí ^(ca)
• Chinés: 短号 ^(zh)
• Francés: cornet ^(fr), cornet à pistons ^(fr)
• Inglés: cornet ^(en), cornett ^(en)
• Italiano: cornetto ^(it)
• Portugués: cornetim ^(pt)
• Polaco: kornet ^(pl)
• Vasco: turuta ^(eu)

Substantivo

cornetín (sg: cornetín; pl: cornetíns)

1. (Música) Persoa que toca ese instrumento.
2. (Zooloxía) Molusco gasterópodo, da familia dos taídidos.

Referencias

• «cornetín» no DIGALEGO, Ir Indo.

Castelán

Substantivo masculino

cornetín (sg: cornetín; pl: cornetines)

1. (Música) Cornetín.