consorte

Galego

• Etimoloxía: do latín consors, -ortis, 'participante'.

• Pronuncia: /koŋ.'sɔɾ.te̯/ (AFI)

Substantivo

consorte
(sg: consorte; pl: consortes)

1. Marido e muller, cada un con respecto ao outro.
2. Persoa que participa con outras na mesma sorte ou empresa.
3. (Dereito) Cada un dos que litigan xuntos formando unha soa parte nun proceso.
4. (Dereito) Grupo de persoas que, conxuntamente, son resposábeis dun delito.

Observacións

Na 1ª acepción é sinónimo cónxuxe.