tempo

Galego

• Etimoloxía: do latín tempus, -ŏris.

Substantivo masculino

tempo (sg: tempo; pl: tempos)

1. (Tempo) Sucesión de acontecementos que se mide con elementos naturais, co Sol e a Lúa por exemplo, ou cos sistemas de medida que son as horas, os anos etc.
2. (Música) É unha serie de termos en italiano cos que se expresa a velocidade dunha obra, é dicir a frecuencia no tempo dos golpes de expresión sonora ou rítmica da composición. largo, larghetto, adagio, andante, moderato, allegro, presto, prestíssimo
3. (Meteoroloxía) Situación meteorolóxica.
4. (Lingüística) Categorización das formas verbais conforme o momento da acción.
5. (Literatura) Tempo narrativo, inherente á narración, entendida esta como proceso creativo.

Traducións

O tempo como decorrer dos acontecementos

Alemán: Zeit (de) Asturiano: tiempu (ast) Bretón: amzer (br)

Castelán: tiempo (es) Francés: temps (fr) Grego: χρόνος (el)

Inglés: time (en) Italiano: tempo (it) Portugués: tempo (pt)

O tempo como termo de música

Asturiano: tiempu (ast)

Francés: tempo (fr)

Polaco: tempo (pl)

Véxase tamén

• Apéndice: Léxico da música

Francés

Substantivo masculino

tempo (sg: tempo; pl: tempos)

1. (Música) Tempo, os movementos en música.

Italiano

• Escoitar: «tempo» (Ficheiro ─ axuda)

Substantivo masculino

tempo

1. Tempo, como decorrer dos acontecementos.

Portugués

Substantivo masculino

tempo

1. Tempo, como decorrer dos acontecementos.
2. Tempo, duración limitada, por oposición á idea de eternidade.
3. Tempo, período.
4. Tempo, época.
5. Sucesión, de anos, meses, días, horas que envolve a sensación de pasado, presente e futuro.
6. Estación ou duración propia.
7. Tempo, situación meteorolóxica.
8. (Música) Tempo, música.
9. Tempo, referíndose ó momento da acción dos verbos en gramática.
10. (Deportes) Os dous períodos de cada partido no fútbol.