nariz

Galego

Nariz

• Etimoloxía: do latín vulgar narīcae, "nariz".

• Pronuncia: /naˈɾiθ/, /naˈɾis/ (AFI)

• Escoitar: «nariz» (Ficheiro ─ axuda)

Substantivo masculino

nariz (sg: nariz; pl: narices)

1. (Anatomía) Prominencia situada no medio da cara, que intervén na respiración e contén o sentido do olfacto.
   • Exemplo: Era un home a un nariz pegado.
   • Sinónimos: napia (especialmente cando é grande).
   • Observacións: nesta acepción, tamén se utiliza en plural, co mesmo significado.
   • Termos relacionados: fosa nasal, narnexar, nasal, olfacto.
2. Por extensión, o propio sentido do olfacto.
   • Exemplo: Luís tiña o nariz moi fino.
3. Por extensión, parte saínte dalgúns aparatos ou obxectos.
   • Exemplo: O logo da empresa destacaba recén pintado no nariz do avión.
4. Aroma que desprenden os bos viños.
   • Exemplo: Este viño ten un bo nariz.

Termos relacionados

• asomar o nariz
• dar coa porta nos narices
• dar no nariz
• darse de narices
• meter o nariz
• non ver máis alá do seu nariz
• saír [algo] dos narices
• tocar os narices
• tocarse os narices
• torcer o nariz
• de narices, de dous pares de narices
• ata os narices
• por narices

Traducións

• Alemán: Nase ^(de).
• Castelán: nariz ^(es) f.
• Catalán: nas ^(ca).
• Danés: næse ^(da).
• Esloveno: nos ^(sl).
• Francés: nez ^(fr).
• Inglés: nose ^(en).
• Italiano: naso ^(it).
• Neerlandés: neus ^(nl).
• Portugués: nariz ^(pt).

Castelán

• Etimoloxía: do latín vulgar narīcae, "nariz".

Substantivo feminino

nariz (sg: nariz; pl: narices)

1. (Anatomía) Nariz.

Portugués

• Etimoloxía: do latín vulgar narīcae, "nariz".

Substantivo masculino

nariz (sg: nariz; pl: narizes)

1. (Anatomía) Nariz.