electrón

Grafías semellantes:     electron ,    électron

Galego

• Etimoloxía: de electr- e -ón, a través do inglés electron.

• Pronuncia: /ɛlɛkˈtɾoŋ/ (AFI)
  

  

  No modelo atómico de Bohr, os electróns (en vermello) sitúanse en capas xirando ao redor do núcleo do átomo.

Substantivo masculino

electrón (sg: electrón; pl: electróns)

1. (Física) Partícula elemental estábel que se acha nos átomos de todos os elementos como compoñente fundamental da súa codia, e que constitúe a unidade elemental de carga eléctrica (que equivale a 1,602 · 10^─19 C), tendo unha masa de 9,11 · 10^─31 kg. O seu símbolo é e^─. A súa antipartícula é o positrón.

Observacións

• O sufixo -ón, derivado de electrón, úsase para a formación dos nomes de diversas partículas: codón, fotón, neutrón, protón, etc.

Termos relacionados

• electrón positivo
• ecectrón de valencia
• electrón libre
• electrón orbital
• electrón pi
• electrón secundario
• electrón sigma
• electrón volt
• partícula elemental

Traducións

• Alemán: Elektron ^(de)
• Castelán: electrón ^(es)
• Catalán: electrón ^(ca)
• Esloveno: elektron ^(sl)
• Francés: électron ^(fr)
• Inglés: electron ^(en)
• Italiano: elettrone ^(it)
• Portugués: elétron ^(pt) (Brasil), electrão ^(pt) (Portugal)

Véxase tamén

• Apéndice: Elementos químicos

Castelán

Substantivo masculino

electrón (sg: electrón; pl: electrones)

1. Electrón.