durmir

Galego

• Etimoloxía: do latín dormīre.

• Pronuncia: /duɾˈmiɾ/ (AFI)

Verbo

1. Entrar no descanso que suspende parcialmente os sentidos e todo movemento voluntario.

Conxugación

Verbo semirregular da 3ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	durmir
Xerundio	durmindo
Participio	durmido, durmida, durmidos, durmidas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	durmo	dormes	dorme	durmimos	durmides	dormen
	Copretérito	durmía	durmías	durmía	durmiamos	durmiades	durmían
	Pretérito	durmín	durmiches	durmiu	durmimos	durmistes	durmiron
	Antepretérito	durmira	durmiras	durmira	durmiramos	durmirades	durmiran
	Futuro	durmirei	durmirás	durmirá	durmiremos	durmiredes	durmirán
	Pospretérito	durmiría	durmirías	durmiría	durmiriamos	durmiriades	durmirían
Modo Subxuntivo	Presente	durma	durmas	durma	durmamos	durmades	durman
	Pretérito	durmise	durmises	durmise	durmísemos	durmísedes	durmisen
	Futuro	durmir	durmires	durmir	durmirmos	durmirdes	durmiren
Modo Imperativo	Afirmativo		durme	durma1		durmide	durman1
	Negativo		durmas	durma1		durmades	durman1
Infinitivo conxugado		durmir	durmires	durmir	durmirmos	durmirdes	durmiren

1 Vostede(s)

Traducións

• Alemán: schlafen ^(de)
• Castelán: dormir ^(es)
• Catalán: dormir ^(ca)
• Esloveno: spati ^(sl)
• Francés: dormir ^(fr)
• Inglés: to sleep ^(en)
• Italiano: dormire ^(it)
• Latín: dormire ^(la)
• Portugués: dormir ^(pt)

Véxase tamén

• Conxugacións verbais