culler

Galego

• Pronuncia: /kuˈʎɛɾ/ (AFI)

Substantivo masculino

1. Utensilio que consiste nunha pequena cabeza cóncava no extremo dun mango, usado principalmente para servir ou comer un alimento líquido ou semilíquido.

Traducións

• Africáner: lepel ^(af)
• Aragonés: cullara ^(an)
• Asturiano: cuyar ^(ast)
• Bretón: loa ^(br)
• Castelán: cuchara ^(es)
• Catalán: cullera ^(ca)
• Checo: lžíce ^(cs)
• Danés: ske ^(da)
• Esperanto: kulero ^(eo)
• Francés: cuillère ^(fr)
• Gaélico escocés: spàin ^(gd)
• Inglés: spoon ^(en)
• Inglés antigo: læfel ^(ang)
• Irlandés: spúnóg ^(ga)
• Italiano: cucchiaio ^(it)
• Occitano: culhièr ^(oc)
• Oneida: ató·kwaht ^(one)
• Portugués: colher ^(pt)
• Quechua: kuchara ^(qu)
• Romanés: lingură ^(ro)
• Siciliano: cucchiara ^(scn)
• Turco: kaşık ^(tr)
• Usbeco: qoshiq ^(uz)
• Véneto: cuciaro ^(vec)